next-level-ontworsteling-ine-zakelijk-werk
Zakelijk

Er is altijd een next level. Nou en?

Opgroeien in een dorpje heeft veel mooie kanten. Een rustige omgeving om in te spelen, weinig verkeer, je kent en begroet  iedereen op straat. Het is duidelijk hoe de zaken lopen en horen te zijn en schijnbaar doet iedereen daar aan mee. Ine groeide op in zo’n dorp in Noord-Limburg. Ik ook. Ik herken daarom veel van wat zegt als we elkaar ontmoeten bij de keurig hippe Van de Valk in Lent.

“Er was één schooltje, dus daar ging je naartoe, daar hoefde je niet over na te denken. De juf was een vriendin van mijn moeder. Echt ons kent ons. Je kon bij de volleybal, dus dat deed ik en toen ik naar de middelbare school ging was er ook maar één optie, lekker makkelijk.” Go with the flow ook al was die term in die tijd nog niet in zwang.

“Ik ging naar de havo en koos voor een exact pakket. Ik wilde misschien dierenarts worden, dus dat leek me dan handig. Maar dat was een partij hard werken en veel te moeilijk voor mij. Uiteindelijk stapte ik over op een meer alfa pakket, haalde mijn diploma en ging naar de Pabo. Ik ergerde me daar aan andere studentes die dan Jip en Janneke kaftpapier hadden. Hoe verzin je het, je bent negentien!”

Ine merkte dat de Pabo haar makkelijk afging en dat wanneer ze echt nieuwsgierig werd, bij lastige pedagogische vragen, ze echt wakker werd. Tegelijkertijd kon ze daar als juf niet mee aan de slag, want daar zijn anderen voor in het onderwijs. Ze besloot naast haar werk orthopedagogiek te gaan studeren in Nijmegen om wel met die vragen om te kunnen gaan in haar werk. Ze studeerde er in af en vond werk als orthopedagoog, naast haar baan als juf.

“En eigenlijk was dat veel te veel. Twee banen, twee systemen om in mee te draaien, twee keer iets extra’s doen voor je werk, ik had geen vrije tijd meer over. Het moest anders. Ik woog alle argumenten voor en tegen iedere baan af, maar daar kwam ik niet uit. Ik koos op gevoel om juf te zijn, te blijven, en dus niet meer te werken als orthopedagoog.”

Dat bleek een driedubbele ontworsteling.

“Ten eerste moest ik zuiver kiezen voor wat ik wilde doen, waar ik gelukkig van wordt. Dat wat ík doe goed genoeg is, ongeacht op welk ‘nivo’ ik werk en hoe ik denk dat het hoort. Ten tweede: leg dat vervolgens maar eens uit. Je vrienden en familie en iedereen eigenlijk verwacht dat je het hoogste kiest. De hoogste baan, het meeste salaris, werk passend bij de hoogst genoten opleiding. Niemand snapt dat je dat niet doet. Eigenlijk word je alleen maar gestimuleerd om door te gaan, nog meer nog verder leren. Sommigen vragen wanneer ik de GZ-opleiding ga doen, of wanneer ik ga promoveren. The only way is up, lijkt wel.”

“En dan heb je er eenmaal voor gekozen en werk je als juf, ontworstel je dan maar aan je collega’s die je zien als diegene die meer geleerd heeft en je anders behandelen dan collega’s met hetzelfde diploma.” Het blijft een hele ontworsteling, als je niet op je sociaal wenselijke level werkt. “Ik vind soms nog steeds van mezelf dat ik het beter moet doen dan collega’s ook al slaat dat ergens op en ik niet wil dat ze dat van mij verwachten.”

“En dan heb je nog dat je een leuk huis hebt, maar een groter huis kunt betalen. Dat maak ik nu mee. We zijn tevreden zoals het is, maar ja iedereen om ons heen gaat groter wonen, duurder ook. Omdat het kan, of hoort. We zouden dat ook kunnen, maar waarom zouden we. Soms kijken mijn vriend en ik naar huizen en hebben er helemaal zin in, op andere dagen vinden we het best zoals het is. We zijn er nog lang niet uit. Wil je het omdat je het wilt, of wil je het omdat het kan of hoort.”

Tot slot: “Weet je, met alles is er altijd wel een next level, nou en?”

*
Heb jij ook een ontworsteling te delen? Meld je verhaal dan hier.

Meer weten over De Ontworsteling of ontworstelingen in je mail krijgen? Klik hier

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *